Szopka z piasku

7 grudnia wieczorem zapalono światła na 23 metrowej choince ustawionej na placu Świętego Piotra w Watykanie.

W tym roku świerk pochodzi z północy Włoch z okolic Pordenone.

Została odsłonięta również szopka wykonana z ponad 700 ton piasku.

Piasek do budowy przywieziono 24 ciężarówkami z miasteczka Jesolo w Wenecji Euganejskiej, tam takie szopki są budowane od kilkunastu lat.

Piasek z tej plaży charakteryzuje się on dużą zawartością iłu, dzięki czemu bardzo dobrze nadaje się do budowania takich konstrukcji.

Szopkę wykonało trzech specjalizujący się w rzeźbie z piasku artyści, którzy potrzebowali dwa tygodnie na ukończenie rzeźby.

W trakcie prac do piasku dodano tylko jeden składnik - wodę. Następnie piasek był bardzo mocno ubijany w drewnianych skrzyniach. Po zdjęciu drewnianej obudowy pozostały mocne i twarde bloki gotowe do rzeźbienia.

Szopka składa się z trzech zakończonych półkoliście płyt, na których wyrzeźbiono postaci anioła, pasterzy, Świętej Rodziny, Trzech Króli i zwierząt.

Jest bardzo prosta i skromna, zajmuje 25 m². Jej konstrukcja w formie płaskorzeźby ma 16 m długości, 5 m wysokości i 6 m głębokości. Szopka z piasku to największy rzeźbiarski projekt na placu św. Piotra od czasu, gdy na kolumnadzie Berniniego zostały umieszczone posągi świętych.

Piasek do rzeźbienia został przygotowany poprzez zmieszanie z woda i ubijanie. W ten sposób powstała 5 metrowa konstrukcja w której rozpoczęto rzeźbienie.

Artyści użyli kombinacji dwóch technik rzeźbiarskich: kucia i modelowania. Główny kształt został wykuty ale niektóre części dolepiono.

Na zakończenie całość spryskano zwyczajnym klejem winylowym, aby powstała warstwa ochronna, odporna na działanie wiatru i deszczu.

Chrystus z Almady

Zbudowana kilka lat temu w Świebodzinie figura Chrystusa Króla często jest porównywana ze sławną statuą Chrystusa Odkupiciela z Rio de Janeiro.

Zwykle się natomiast zapomina, że w Europie od 55 lat stoi jeszcze jedna monumentalna rzeźba przedstawiająca Chrystusa.

Pomysł zbudowania pomnika Chrystusa Króla w Portugalii pojawił się już przed wojną.

Dopiero jednak
18 grudnia 1949 roku położono kamień węgielny pod budowę.

Statua stanęła nad rzeką Tag w Almada, satelickim mieście stolicy kraju.

Składa się z wysokiego na 75 m postumentu – portyku, zaprojektowanego przez architekta Antónia Lina, i figury Chrystusa z rozłożonymi ramionami, wysokiej na 28 m, wyrzeźbionej przez Francisca Franca de Sousę.

W latach trzydziestych ubiegłego wieku ówczesny patriarcha Lizbony Manuel Goncalves Cerejeira udał się z wizytą do Rio de Janeiro.

Całe miasto bardzo go urzekło,ale największe wrażenie zrobił na biskupie pomnik Chrystusa Odkupiciela.

Portugalski duchowny od razu zapałał chęcią wybudowania podobnego monumentu u siebie w kraju.

Zaraz po powrocie do ojczyzny zaczął więc zarażać swoją ideą innych biskupów oraz resztękleru.

Pomysł się przyjął i tak oto rozpoczęto zbieranie datków na pomnik.

Jednak jak to z reguły w życiu bywa od pomysłu do realizacji potrzeba sporo czasu.

W tym przypadku potrzebne było aż 30 lat!

Ale w końcu się udało i w 1959 roku nastąpiło oficjalne odsłonięcie monumentu Chrystusa Króla.

Monument uroczyście poświęcono 17 maja 1959 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego.

W wielu przewodnikach turystycznych można dziś przeczytać, że statua jest przykładem złego gustu i gigantyzmu z czasów „faszystowskiej dyktatury Antónia Salazara”.

Nikt nie wspomina, że kiedy Salazar objął władzę w 1928 r., Portugalia była na skraju wojny domowej.

Dyktatura uchroniła kraj zarówno przed wojną domową, jak i przed II wojną światową.

Statua miała być wotum dziękczynnym właśnie za pokój.

Nawet przeciwnicy Salazara przyznają, że nie stosował on przemocy, ustabilizował i rozwinął gospodarkę kraju.