Albertina, Prado i Królowa Zofia

Będąc w podróży warto znaleźć trochę czasu aby odwiedzić muzeum. Niektóre z nich naprawdę zasługują na uwagę.

Położona w historycznym sercu Wiednia galeria Albertina łączy imperialny szyk z arcydziełami malarstwa.

Połączenie austriackiej historii z najnowocześniejszym muzeum o międzynarodowej klasie sprawia, że wizyta w galerii Albertina to niepowtarzalne przeżycie.

Jako największy habsburski pałac mieszkalny w mieście, galeria posiada 21 umeblowanych „komnat przepychu” i zalicza się tym samym do najkosztowniejszych klasycystycznych pałaców w Europie.

Od momentu ponownego otwarcia w 2003 roku Albertina oferuje imponujący program wystaw obejmujący wyjątkowe dzieła sztuki od XV wieku do współczesności.

Dzięki wystawom specjalnym takim jak: „Albrecht Dürer”, „Picasso” czy „Van Gogh”, Albertina zanotowała w ubiegłych latach rekordy odwiedzin.

Albertina zalicza się do ulubionych muzeów w Austrii, dlatego też stanowi obowiązkowy punkt dla turystów z całego świata zwiedzających samo miasto czy nastawionych na atrakcje kulturalne.

Muzeum Prado w Madrycie to "lektura obowiązkowa" dla osób zwiedzających stolicę Hiszpanii.

Wcale nie potrzeba być znawcą czy miłośnikiem sztuki (w szczególności malarstwa), żeby zachwycić się tym wyjątkowym miejscem. Museo Nacional del Prado w swoich zbiorach oferuje nam możliwość zobaczenia jednych z najwspanialszych dzieł sztuki w dziejach ludzkości.

Od kilkunastu lat należy do jednych z najbardziej uczęszczanych obiektów muzealnych na świecie. Znajdują się w nim najpiękniejsze a niekiedy najważniejsze z dzieł artystów takich jak Velázquez, Goya, El Greco, Rubens, Tycjan, Rafael Santi, Hieronim Bosch, Hans Memling a także wielu innych reprezentujących renesansowe malarstwo hiszpańskie, włoskie, flamandzkie, niemieckie, francuskie, holenderskie oraz brytyjskie.

Większość obrazów oraz starożytnych rzeźb należy do królewskiej kolekcji gromadzonej na przełomie XVI i XX wieku.

Aktualnie w Muzeum Prado znajduje się około 7.600 obrazów, 1.000 rzeźb, 4.800 miedziorytów, 8.200 rycin oraz niezliczona ilość rzeźb, elementów sztuki dekoracyjnej i dokumentów historycznych.

Również w Madrycie znajduje się Muzeum Narodowe Centrum Sztuki Królowej Zofii czyli doskonałe muzeum sztuki nowoczesnej, prezentujące dzieła takich twórców jak Salvador Dali, Pablo Picasso czy też Joan Miró.

Mieści się w budynku XVIII-wiecznego szpitala, przy ulicy Santa Isabel 52. Kolekcja muzeum podzielona jest na trzy działy: „Nadejście XX Wieku. Utopia i Konflikt (1900 – 1945)”, „Czy Wojna już się Skończyła? Sztuka w Podzielonym Świecie (1945 – 1968)” i „Od Rewolty do Postmodernizmu (1962 – 1982)”.

W dziale pierwszym znajdują się dzieła takich artystów jak Hermenegildo Anglada Camarasa, Medardo Rosso, Jose Gutierrez Solano, Pablo Gargallo, Juan Gris czy też Julio Gonzales. Tutaj również znajdują się słynne dzieła Salvadora Dali – „Wielki Masturbator”, Pabla Picassa – „Guernica” i Joana Miró – „Ptak w przestrzeni” i „Drzewo palmowe”.

W dziale drugim prezentowane są dzieła artystów skupionych po wojnie w takich grupach jak El paso czy Equipo 57. Są tu więc prace Antoniego Tapiesa, Estebana Vicente czy też Jorge Oteiza. W dziale drugim zobaczyć jednak można dzieła artystów spoza Hiszpanii, w tym Francisca Bacona, Lucio Fontany i Jeana Dubuffeta.

Trzeci dział nieco różni się od dwóch pozostałych, tutejsze dzieła sztuki skupiają się na trudnych tematach przełomu XX i XXI wieku: globalizacji, kulturze masowej, kulturze undergroundowej czy też kwestiach dotyczących płciowych ról społecznych.

W tym dziale znaleźć można prace Hélio Oiticicy, Sol LeWitta, Marcela Broodthaersa, Dana Flavina czy też Gerharda Richtera.

Stephansdom

Stephansdom, Katedra św. Szczepana w Wiedniu znajduje się przy Stephenplatz w najstarszej części miasta.

Górująca nad morzem dachów wieża Katedry Św. Szczepana jest charakterystycznym elementem krajobrazu miasta.

Symbol Wiednia i najsłynniejsza budowla Austrii to architektoniczne arcydzieło, kryjące w swym wnętrzu liczne dzieła sztuki.

Charakterystycznym elementem świątyni jest Sϋdturm, wieża 137–metrowa, którą widać w całym mieście.

Wiedeńczycy żartobliwie nazywają ją „Stiffl” zdrobnieniem imienia Stefan, z niej rozciąga się widok na całą stolicę.

Jej budowa, rozpoczęła się za panowania księcia Rudolfa IV w 1359 roku.

Dwie Wieże Pogańskie Heidedtϋrme po bokach, spadzisty dach kryty glazurowanymi dachówkami, odrestaurowany po pożarze w 1945 roku łączy kilka różnych stylów architektonicznych.

Głównym elementem części zachodniej jest Brama Olbrzymów Riesentor, późnoromański portal ozdobiony rzeźbami.

Od strony północnej i południowej znajdują się brama Bischofstor – Biskupia i od południa brama Singertor – Śpiewaków.

Przy tych bramach znajdują się posągi Habsburgów, fundatorów tej katedry.

Wieża północna Adlerturm, nazwano Orlą, znajduje się tam największy dzwon Pummerin w Austrii.

We wnętrzu katedry są liczne dzieła sztuki zdobiące prezbiterium, ołtarz czy w nawą główną.

W katakumbach znajdują się  zbudowana za panowania Rudolfa IV krypta książęca w której znajdują się urny Habsburgów.

Wnętrze katedry, z wysokimi kolumnami jest oparte na planie łacińskiego krzyża z trzema nawami.

Stephansdom wydaje się gotycką budowlą ale znajdują się tam dodatki z XVII wieku.

Największą atrakcją jest kazalnica po lewej stronie nawy głównej mistrza Antona Pilgrama.

Początki katedry sięgają roku 1147, kiedy to poświęcono pierwszy kościół wybudowany w stylu romańskim.

Rok ten jest uznawany za rok powstania katedry.

W XIII wieku kościół został powiększony o drugą romańską budowlę.

Z tego okresu zachowała się między innymi tzw. Brama Olbrzymów (Riesentor - główne wejście do świątyni), znajdująca się w zachodniej fasadzie katedry.

W 1359 roku położenie kamienia węgielnego pod południową wieżę rozpoczęło rozbudowę kościoła w stylu gotyckim.

Dzisiaj katedra mierząca łącznie 107 m długości i 34 m szerokości jest uważana za jedną z najważniejszych budowli dojrzałego i późnego gotyku środkowej Europy.

"Steffl" - jak nazywają katedrę wiedeńczycy, wyróżnia się potężnym spadzistym dachem zdobionym wzorem z kolorowych dachówek i samotnie stojącą gotycką wieżą południową.

W swoim wnętrzu katedra kryje szereg dzieł sztuki, takich jak grobowiec cesarza Fryderyka III, bogato zdobiona późnogotycka kazalnica, gotycki ołtarz skrzydłowy z 1447 roku ("Ołtarz z Wiener Neustadt") oraz grobowiec księcia Eugeniusza Sabaudzkiego (1754).

Ogromne wrażenie robi także bogata plastyczna ornamentyka, zdobiąca filary we wnętrzu i na zewnątrz kościoła.

Katedra Św. Szczepana jest symbolem Wiednia, a największy dzwon katedry - Pummerin - jego głosem.

Jest zawieszony w wieży północnej i waży ponad 21 ton.

Można go usłyszeć w najważniejsze święta kościelne i przy specjalnych okazjach, jak na przykład wybór papieża.

Oczywiście także o północy w sylwestra, gdy na ulicach wokół katedry wiedeńczycy, tańcząc walca, witają Nowy Rok.