Qenqo, Tambomachay i Puca Pucara bardzo możliwe że ktoś kto nie był w Peru nawet nie słyszał o tych trzech miejscach i z reguły są one zwiedzane obok wspaniałych miejsc inkaskiej architektury w Cuzco.
Qenko to świątynia trzech światów, położona 5 km od Cusco, to ciekawe skalne sanktuarium, które tworzy kamienna konstrukcja wokół megalitu intihuatana czyli "miejsce, gdzie przystaje słońce". Jest to kilka pomieszczeń wydrążonych w skale.
Ogromny głaz zasłania grotę uważaną za grobowiec Inki Pachacuteca. Dokonywano tu mumifikacji zwłok i składano ofiary najważniejszemu bóstwu przyrody Pachamamie, czyli Matce Ziemi. Skałę pokrywają rzeźby roślin i zwierząt uważane za symbol panowania Inki nad naturą.
Uważa się również, że w niszach prawdopodobnie składano mumie przygotowane do rytuałów pogrzebowych. Uważa się także, że Qenko pełniło rolę obserwatorium astronomicznego.
Ale tak naprawdę, nikt nic pewnego nie wie na temat tej budowli, a powyższy tekst prezentuje oficjalne wytłumaczenie jego istnienia. Tambomachay leży ok. 8 km od Cusco i znajduje się tutaj ceremonialna, kamienna łaźnia, zwana popularnie El Bano del Inca.
Tambomachan było pięknie położone. Ze swoimi budowlami, fortecą, no i źródłami nadal bijącymi. Jest to budowla złożona z dwóch brył w kształcie tarasów wykonanych z wygładzonych ciosów kamiennych. Po nich nieustannie przepływa woda o właściwościach leczniczych.
W murach wykonane są ślepe wnęki o wysokości ponad 1,5 m. Mógł mieć znaczenie rytualne, gdyż Inkę czczono jako "pana wody". Źródlana woda spływa po wygładzonych kamieniach do nisz, a potem do niewielkiej sadzawki.
W pewnych porach dnia niewielkie ruiny Puca Pucara wydają się czerwone, stąd tez ich nazwa "czerwony fort". Leży 7-8 km od Cusco i zaledwie kilometr od Tambomachay. Puca Pucara wznosi się na małym skalistym wzgórzu.
Można zobaczyć szereg prostokątnych formacji otoczonych ścianami i platformami, pomieszczenia, źródła, łaźnie i akwedukty. Z powodu swego strategicznego usytuowania dominuje nad okolicą charakter twierdzy był wybitnie militarny. Świadczy o tym ułożenie kamieni użytych do jej budowy. Są inne niż te, których Inkowie stosowali do celów religijnych. Poza tym za militarnym przeznaczeniem przemawia nieodległe położenie (ok. kilometra) królewskich łaźni Tambomachay. Łatwo wywnioskować, że kiedy król zażywał w nich kąpieli, ktoś musiał go pilnować.
Byli to wojownicy czekający w twierdzy i komunikujący się z otoczeniem władcy za pomocą podobnych do luster tablic ze złota, w których odbijały się promienie słoneczne.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Valle Sagrado. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Valle Sagrado. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 3 maja 2012
czwartek, 4 sierpnia 2011
Valle Sagrado de los Inkas
Valle Sagrado de los Inkas - Święta Dolina Inków – to szczególne miejsce w inkaskim imperium. Położone 15 km na północ od Cuzco, zwane jest też Świętą Doliną Rio Urubamba.
Znajdujemy tu ruiny inkaskiego imperium - najważniejsze z nich to: Ollantaytambo, Chinchero, Tombomachay i Puca Pucara.
Jednak to nie budynki były w tym miejscu najważniejsze dla Inków. Valle Sagrado ciągnie się od miejscowości Pisac w dolinie rzeki Urubamby, która malowniczo wije się przez całą dolinę zmieniając w dalszym odcinku nazwę na Vilcanota.
W całej dolinie zobaczyć można malowniczo położone, do dnia dzisiejszego uprawiane, poletka tarasowe zbudowane przez dawnych mieszkańców na bardzo urodzajnych glebach. Ze względu na klimat - umiarkowany wilgotny z dużą ilością opadów - zbiory odbywają się dwa razy w roku.
Uprawia się tu przede wszystkim ziemniaki, kukurydzę bób i rośliny zbożowe - quinua, kiwicha i amaranto.
To właśnie urodzajność miejsca sprawiła, że dolina została nazwana świętą. Kiedy przybyli Hiszpanie do kraju Inków przez kolejne 3 lata korzystali z zapasów żywności. Inkowie nie znali głodu.
W Dolinie zachowały się doświadczalne tarasy rolnicze Moray. Wzniesione przez Inków w kształcie monumentalnego amfiteatru pełniły funkcję rolniczej stacji doświadczalnej do hodowli roślin, gdzie sprawdzano przydatność rożnych gatunków roślin do uprawy na różnych wysokościach.
Niedaleko Moray znajdują się również pola solankowe w Maras.
Ze zbocza góry wypływają bogate w sól wody, które całym system kanałów irygacyjnych prowadzone są przez niewielkie poletka, na których woda jest odparowywana, a sól warstwami osadza się na podłożu przypominając śnieg.
Szacuje się, że znajduje się tam ok. 3 tys. poletek solankowych, które od wielu pokoleń są w posiadaniu tych samych rodzin.
Forteca w Ollantaytambo, która do dziś zachwyca swoją potęga, była centrum rolniczym i administracyjnym. Przejeżdżając Świętą Doliną do dziś dostrzec można jej urodzajność.
Na małych poletkach, które ciągle są uprawiane prymitywnymi metodami rośnie prawdziwe bogactwo tutejszych mieszkańców.
Znajdujemy tu ruiny inkaskiego imperium - najważniejsze z nich to: Ollantaytambo, Chinchero, Tombomachay i Puca Pucara.
Jednak to nie budynki były w tym miejscu najważniejsze dla Inków. Valle Sagrado ciągnie się od miejscowości Pisac w dolinie rzeki Urubamby, która malowniczo wije się przez całą dolinę zmieniając w dalszym odcinku nazwę na Vilcanota.
W całej dolinie zobaczyć można malowniczo położone, do dnia dzisiejszego uprawiane, poletka tarasowe zbudowane przez dawnych mieszkańców na bardzo urodzajnych glebach. Ze względu na klimat - umiarkowany wilgotny z dużą ilością opadów - zbiory odbywają się dwa razy w roku.
Uprawia się tu przede wszystkim ziemniaki, kukurydzę bób i rośliny zbożowe - quinua, kiwicha i amaranto.
To właśnie urodzajność miejsca sprawiła, że dolina została nazwana świętą. Kiedy przybyli Hiszpanie do kraju Inków przez kolejne 3 lata korzystali z zapasów żywności. Inkowie nie znali głodu.
W Dolinie zachowały się doświadczalne tarasy rolnicze Moray. Wzniesione przez Inków w kształcie monumentalnego amfiteatru pełniły funkcję rolniczej stacji doświadczalnej do hodowli roślin, gdzie sprawdzano przydatność rożnych gatunków roślin do uprawy na różnych wysokościach.
Niedaleko Moray znajdują się również pola solankowe w Maras.
Ze zbocza góry wypływają bogate w sól wody, które całym system kanałów irygacyjnych prowadzone są przez niewielkie poletka, na których woda jest odparowywana, a sól warstwami osadza się na podłożu przypominając śnieg.
Szacuje się, że znajduje się tam ok. 3 tys. poletek solankowych, które od wielu pokoleń są w posiadaniu tych samych rodzin.
Forteca w Ollantaytambo, która do dziś zachwyca swoją potęga, była centrum rolniczym i administracyjnym. Przejeżdżając Świętą Doliną do dziś dostrzec można jej urodzajność.
Na małych poletkach, które ciągle są uprawiane prymitywnymi metodami rośnie prawdziwe bogactwo tutejszych mieszkańców.
Etykiety:
Artur Karbowy,
Chinchero,
Cuzco,
inka,
inkowie,
Ollantaytambo,
Puca Pucara,
Święta Dolina,
Tombomachay,
Valle Sagrado
Subskrybuj:
Posty (Atom)