Jesień to najpiękniejsza pora roku na zwiedzanie
średniowiecznych zamków i osad, w które obfitują toskańskie ziemie.
Montalcino
przyciąga turystów z całego świata: tych, którzy uwielbiają zabytkową
architekturę, sielską atmosferę włoskich miasteczek, jak i entuzjastów
czerwonych win i dobrej kuchni.
Miasteczko, oferujące turystom surrealistyczną panoramę
Doliny Val d’Orcia, malowniczo położone na wzgórzach otoczonych polami
pszenicy i winorośli, to ojczyzna Brunello di Montalcino, jednego z
najlepszych win w Italii.
Montalcino to połączenie słów monte - góra
- i licinus - rodzaj wiecznie zielonego dębu.
I taka jest cała okolica wokół tego miasteczka - górzysta
i zadrzewiona.
Ulokowane na wznoszącym się na ok. 100 m wzgórzu Montalcino jest
widoczne z daleka.
Położeniu na uboczu zawdzięcza Montalcino swoje istnienie.
Kiedy
sąsiedzkie miasta toczyły ze sobą wojny, Fortezza broniąca doń dostępu
stanowiła ostatnie schronienie dla okolicznych mieszkańców.
Jedna z legend
mówi, że podczas kolejnej wojny obrońcy Fortezzy byli już bardzo wyczerpani i
bladzi, więc posmarowali twarze czerwonymi winogronami i tak pokazali się na
jej szczycie, by udowodnić, że dobrze się miewają.
Stąd nazwa brunello - od ich
ogorzałych twarzy, a także lokalna nazwa szczepu winorośli Sangiovese, z
których powstaje słynne wino Brunello.
Wybudowana w 1381 r. kamienna forteca
nigdy nie została zdobyta, a jej potężne, wysokie mury wciąż pozostają
nietknięte.
Wzdłuż nich biegnie wąska, zabezpieczona barierkami ścieżka, a kto
wespnie się po drabinie na jedną z czterech wieżyczek (odradzam cierpiącym na
lęk przestrzeni!), zobaczy Sienę, a przy dobrej pogodzie także Florencję i
Morze Liguryjskie.
Wewnątrz rozległy kwadratowy dziedziniec - tu gromadzili się
przed wiekami uciekinierzy.
W części pogrubionych murów mieszkał kiedyś dowódca
obrony, dziś zajmuje je kustosz.
Jest tu
również kawiarnia i enoteca (sklep z winem i miejsce degustacji trunków) oraz
mała kaplica z XI w.
Montalcino powstało w X w., ale większość budowli pochodzi
z wieku XII.
Jego zewnętrzne mury (ok. 4 km) można obejść w godzinę.
Do
miasteczka wiedzie sześć bram. Place i wąziutkie ulice to wznoszą się, to
opadają.
Czasem te spadki są tak duże, że gdyby nie przymocowane do budynków
poręcze, trudno byłoby się poruszać.
Ale za to z każdego niemal miejsca w
prześwitach ulic można podziwiać przepiękną okolicę - wzgórza i doliny
porośnięte winnicami i lasami.
Montalcino ma 17
kościołów, łącznie z barokową katedrą pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny
dumnie wznoszącą się w samym centrum.
To najmłodsza świątynia w mieście, z końca XVI
w.
Była parę razy przebudowywana, stąd - mimo iż najokazalsza - nie jest
największą atrakcją.
Jest nią za to niewielki kamienny kościół z XIII w. pod
wezwaniem św. Augustyna na Piazza di Agostino - czysty gotyk z dwiema wysokimi
wieżami.
W Montalcino wszystko się kręci wokół wina.
A dokładnie wokół
Brunello di Montalcino. Blisko 70 proc. z 6 tys. mieszkańców Montalcino żyje
właśnie z wina.
Pracują w okolicznych winnicach i winiarniach.
Na każdej uliczce co
krok enoteca i co najmniej kilka sklepów z winem. - Brunello to
arcydzieło, Ferrari wśród win - mówią w Montalcino.
Moda na nie przyszła w 1980
r., kiedy jako pierwsze we Włoszech otrzymało znak DOCG (kontrolowanego i
gwarantowanego oznaczenia pochodzenia).
A samo miasteczko stało się popularnym
celem turystyki winiarskiej. W latach 80. był tu jeden hotel z 15 pokojami,
dziś jest ich kilka, a dodawszy kwatery w winnicach, znajdzie się nocleg dla 6
tys. osób.
Połowa okolicznych winnic to niewielkie - do 3 ha - plantacje na
pagórkach, tylko 9 proc. zajmuje więcej niż 50 ha (ziemia jest piekielnie droga
- hektar winnicy kosztuje 350-400 tys. euro).
O wyjątkowym smaku wina decydują
szczególne warunki: śródziemnomorski klimat (do morza jest 40 km), opady tylko
wiosną i jesienią oraz słoneczne i suche lata.
Wygasły wulkan Monte Amiata
(ponad 1700 m n.p.m.), chroni okolice przed gradobiciem i gwałtownymi burzami.
