Valle Sagrado de los Inkas

Valle Sagrado de los Inkas - Święta Dolina Inków – to szczególne miejsce w inkaskim imperium. Położone 15 km na północ od Cuzco, zwane jest też Świętą Doliną Rio Urubamba.

Znajdujemy tu ruiny inkaskiego imperium - najważniejsze z nich to: Ollantaytambo, Chinchero, Tombomachay i Puca Pucara.

Jednak to nie budynki były w tym miejscu najważniejsze dla Inków. Valle Sagrado ciągnie się od miejscowości Pisac w dolinie rzeki Urubamby, która malowniczo wije się przez całą dolinę zmieniając w dalszym odcinku nazwę na Vilcanota. 

W całej dolinie zobaczyć można malowniczo położone, do dnia dzisiejszego uprawiane, poletka tarasowe zbudowane przez dawnych mieszkańców na bardzo urodzajnych glebach. Ze względu na klimat - umiarkowany wilgotny z dużą ilością opadów - zbiory odbywają się dwa razy w roku.

Uprawia się tu przede wszystkim ziemniaki, kukurydzę bób i rośliny zbożowe - quinua, kiwicha i amaranto.

To właśnie urodzajność miejsca sprawiła, że dolina została nazwana świętą. Kiedy przybyli Hiszpanie do kraju Inków przez kolejne 3 lata korzystali z zapasów żywności. Inkowie nie znali głodu. 

W Dolinie zachowały się  doświadczalne tarasy rolnicze Moray. Wzniesione przez Inków w kształcie monumentalnego amfiteatru pełniły funkcję rolniczej stacji doświadczalnej do hodowli roślin, gdzie sprawdzano przydatność rożnych gatunków roślin do uprawy na różnych wysokościach.

Niedaleko Moray znajdują się również pola solankowe w Maras.

Ze zbocza góry wypływają bogate w sól wody, które całym system kanałów irygacyjnych prowadzone są przez niewielkie poletka, na których woda jest odparowywana, a sól warstwami osadza się na podłożu przypominając śnieg.

Szacuje się, że znajduje się tam ok. 3 tys. poletek solankowych, które od wielu pokoleń są w posiadaniu tych samych rodzin. 

Forteca w Ollantaytambo, która do dziś zachwyca swoją potęga, była centrum rolniczym i administracyjnym. Przejeżdżając Świętą Doliną do dziś dostrzec można jej urodzajność.

Na małych poletkach, które ciągle są uprawiane prymitywnymi metodami rośnie prawdziwe bogactwo tutejszych mieszkańców.

Ollantaytambo

Podróżując po Peru w wielu miejscach spotyka się ruiny inkaskich budowli. Kiedy jednak dotrzemy do Ollantaytambo, spotkamy się z pełnym życia miastem Inków. Wielu uważa, że jest to jedyne inkaskie miasto zamieszkałe do dnia dzisiejszego.

Miejscowość, o tak trudnej dla nas do wymówienia nazwie, znajduje się w odległości około 70 km na północny zachód od Cuzco na wysokości 2792 m n.p.m.


Jest to niewielkie miasto na końcowym skraju Świętej Doliny Inków, przecięte rzeką Urubamba, leżące u podnóża ruin inkaskich, mających być ostatnią fortecą obronną Inków przed Hiszpanami.

Ollantaytambo jest inne niż wszystkie inkaskie ruiny, bo niewielkie i malownicze. Kamienna zabudowa domów i wąskich ulic, kanałów i murów sprawia, że wygląda jak wyjęte z innej bajki.

Jest to też opcjonalny punkt wyjazdowy pociągu do Machu Picchu. W ostatnich latach coraz więcej turystów, głównie backpackerów odkryło tę opcję, dzięki czemu powstało kilka nowych hotelików, kawiarenek, restauracji etc., ale również zrobiło się tłoczno i mniej „klimatycznie”.
Dodajmy do tego kilkanaście autokarów dziennie przywożących turystów z Cuzco na zwiedzanie ruin.


Miasto leży na zboczu góry i otoczone jest murami obronnymi o wysokości 4 – 6 m. Znajdowała się tu ogromna twierdza, zbudowana na planie wieloboku z wieloma niszami. Liczne galerie, komnaty, groty wykute w skale dopełniały obronnego charakteru miejsca.

Część mieszkalna zbudowana została w układzie szachownicy rozlokowanej wokół centralnego placu.



W górnej części miasta znajdowało się sanktuarium. Podczas hiszpańskiego najazdu zostało spalone i dziś możemy podziwiać monumentalne ruiny i wyrzeźbiony w skale Tron Księżniczki i Ołtarz Inki.

Po próbie obrony podczas najazdu Hiszpanów, wobec ich przewagi, miasto zostało opuszczone. Ollantaytambo jest jednym z najbardziej monumentalnych kompleksów architektonicznych Inków.


Popularnie nazywany jest twierdzą, fortecą, lecz w rzeczywistości było strategicznie zlokalizowanym miastem z częścią obronną, mieszkalną, religijną i rolniczą, zlokalizowaną przy wejściu do Inkaskiej Świętej Doliny.


Monumentalna architektura, jakość obróbki kamienia, gigantyczne monolity Świątyni Słońca sprawiają, że Ollantaytambo jest jednym z ładniejszych i najbardziej zaskakujących obiektów inkaskich.


Niektóre skały, użyte do konstrukcji budowli, znajdują się jedynie w miejscach oddalonych o kilka kilometrów od miasta, co świadczy o tym, że Inkowie zgłębili wiedzę o technikach transportu ogromnych kamiennych głazów.

Wiele dzisiejszych domów mieszkalnych zostało zbudowanych na pozostałości pięknych inkaskich murów.

Jedna z gór, które otaczają miejscowość, posiada skalne uformowanie, które przypomina męską twarz w koronie i z brodą.


Formacja skalna pojawiła się po trzęsieniu ziemi, które miało miejsce w XX wieku. Obok twarzy istnieją spichlerze, które przez wielu mylone są z więzieniem.

Umieszczenie spichlerzy w tym miejscu było bardzo dobrze przemyślane, gdyż nawet w słoneczne dni silny wiatr, który uderza w górę sprawia, że jest tam chłodno, co ułatwia przechowanie żywności.

Będąc w Ollantaytambo trzeba nie tylko zwiedzić inkaskie ruiny, ale też koniecznie przejść się po miasteczku, spoglądając na codzienne życie dzisiejszych mieszkańców Peru, które jest tak odmienne od naszego.