Kościół pochodzi z końca XI i początku XII wieku.
Nosi
wezwanie SS. Salvatore (Najświętszego Zbawiciela), do którego dodaje się
przydomek „in onda” (na fali), prawdopodobnie ze względu na częste powodzie
powodowane przez wylewający Tybr.
W 1844 r. Grzegorz XVI przekazał ten kościół
wraz z sąsiednim domem św. Wincentemu Pallottiemu dla wspólnoty księży i braci
Apostolstwa Katolickiego, którą założył.
Od tego momentu pracują w nim
członkowie Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Księża i Bracia Pallotyni).
Pierwsza historyczna wzmianka o kościele jest zawarta w
bulli Honoriusza II z 1127 r.
Pierwotnie miała formę bazyliki z trzema
nawami. Innocenty VII (1404-1406) przekazał go mnichom św. Pawła Pustelnika,
którzy pozostali w nim do 1445 r. Eugeniusz IV (1431-1447) przekazał kościół
wraz z sąsiednim domem Braciom Mniejszym Konwentualnym z Santa Maria in Ara
Coeli, którzy założyli tutaj siedzibę prokuratorów generalnych.
14 sierpnia
1844 r. Grzegorz XVI (1831- 1846) przekazał kościół SS. Salvatore in Onda i
przylegający do niego dom Wincentemu Pallottiemu, kapłanowi rzymskiemu.
W 1845
r. rozpoczął w nim prace remontowe, a w 1846 przeniósł się tam wraz ze
wspólnotą, którą założył. Pius IX (1846-1878) w 1847 r. potwierdził przyznanie
kościoła Stowarzyszeniu Apostolstwa Katolickiego.
W 1867 r. rodzina Cassetta rozpoczęła remont kościoła pod
kierunkiem architekta Luca Carimini.
Wtedy podniesiono poziom podłogi i nadano
kościołowi obecny wygląd.
6 sierpnia 1878 r. kościół został ponownie otwarty dla
kultu podczas Mszy św., której przewodniczył bp Francesco di Paola Cassetta.
Ostatni remont przeprowadzono w 1984 r.
Kościół posiada trzy nawy, podzielone przez 12 kolumn, z
których każda jest inna, z różnymi głowicami.
Sufit kasetonowy wykonany został
z drewna polichromowanego (wiek XIX). Jest on oświetlony przez dziesięć okien z
kolorowymi kryształami i półokrągłym oknem na elewacji z widokiem na chór, na
którym znajdują się organy.
Stacje Drogi Krzyżowej są autorstwa Domenico Cassarotti.
W tylnej części kościoła znajdują się dwa konfesjonały wykonane na zlecenie św.
Wincentego Pallottiego.
W nawie centralnej znajduje się ołtarz, pod którym
umieszczono trumnę z ciałem św. Wincentego Pallottiego.
W absydzie widzimy
scenę Przemienienia namalowaną przez Filippo Prosperi. W centrum znajduje się
kapliczka z wizerunkiem Matki Boskiej z Dzieciątkiem, z boków freski
przedstawiające Apostołów Piotra i Pawła, nad nimi, w dwóch małych rotundach
świętych Jana Nepomucena i Filipa Neri.
W cennym sarkofagu, wykonanym przez artystę Arnaldo
Brandizzi, znajduje się nienaruszone ciało świętego Wincentego Pallottiego, w
szatach kapłańskich i srebrną maską na twarzy i rękach.
Wincenty Pallotti
urodził się w Rzymie 21 kwietnia 1795 r., a święcenia kapłańskie przyjął 16
maja 1818 r. W 1835 r. założył Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego.
W
ostatnich latach swojego życia mieszkał przy kościele SS. Salvatore in Onda,
gdzie zmarł 22 stycznia 1850 r..
Został beatyfikowany 22 stycznia 1950 r. przez
Piusa XII, a 20 stycznia 1963 kanonizowany przez papieża Jana XXIII.
Na początku prawej nawy znajduje się figura z terakoty Matki
Bożej Bolesnej, umieszczona przez św. Wincentego Pallottiego. Dalej widzimy
figurę świętego Antoniego i dużą marmurową tablicę, która zawiera informacje
historyczne dotyczące kościoła.
Dochodzimy do kaplicy Matki Bożej „Virgo Potens”. W głębi znajduje się
marmurowy ołtarz poświęcony św. Józefowi i świętym męczennikom Kosmie i
Damianowi. Obraz namalowany na płótnie został wykonany przez Aleksandra
Maksymiliana Seitz (1811-1888).
Kaplica Matki Bożej „Virgo Potens”, została dobudowana w
czasie ostatniego remontu kościoła. W marmurowym ołtarzu umieszczono obraz
Maryi „Virgo Potens”, błogoslawioną Elisabettę Sanna, jedną z
pierwszych osób należących do współpracowników Zjednoczenia Apostolstwa
Katolickiego założonego przez św. Wincentego Pallottiego.
Pod podłogą znajduje się grób Sługi Bożej
Elisabetty Sanna, która zmarła w Rzymie w 1857 r. Ściany kaplicy są ozdobione
freskami Cesare Mariani: „Judyta i Holofernes”, „Niepokalane Poczęcie”,
„Zwiastowanie” (wszystkie trzy z roku 1875), „Esther i Ahasuerus” (1876).
W lewej nawie widzimy figurę Jezusa z Nazaretu; figurę
Dzieciątka Jezus należącą do Wincentego Pallottiego, którą dawano wiernym do
ucałowania podczas Oktawy Epifanii.
Nieco dalej umieszczono tablicę
upamiętniającą miejsce, gdzie w latach 1850 – 1950, było złożone ciało św.
Wincentego Pallottiego oraz kopię obrazu Maryi Królowej Apostołów namalowaną
przez Serafino Cesaretti według projektu Johanna Friedricha Overbeck.
Jest tu
tablica upamiętniająca wizytę Jana Pawła II w kościele SS. Salvatore in Onda 22
czerwca 1986 i w głębi ołtarz św. Alessio, wykonany w marmurze na zlecenie św.
Wincentego Pallottiego.
Lewa nawa prowadzi do korytarza, z którego schodzi się
do średniowiecznej krypty umieszczonej pod prezbiterium kościoła,
należącego do pierwszego budynku.
Ma ona plan prostokąta i posiada trzy małe
nawy rozdzielone przez rzymskie kolumny, które wspierają sklepienie. Nad
ołtarzem znajduje się krzyż niemieckiego rzeźbiarza Maxa Faller.
