Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Palazzo della Cancelleria. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Palazzo della Cancelleria. Pokaż wszystkie posty

sobota, 10 września 2016

Palazzo della Cancelleria

Palazzo della Cancelleria to ponoć jeden z najdoskonalszych przykładów architektury renesansowej w Rzymie.
Rzeczywiście budynek zachwyca harmonijnością.




Dziedziniec, który otaczają dwa piętra smukłych arkad, jest bardzo zadbany.




Zdobią go kwiaty, nie tylko te żywe, w doniczkach, ale także kamienne róże - symbol rodziny Riario, dla której zbudowano pałac.




Obecnie budynek należy do Watykanu.




Wewnątrz znajduje się prawdziwa perełka - Sala dei Cento Giorni - zdobna w freski pędzla Giorgio Vasariego.




Budowę Palazzo della Cancelleria rozpoczęto w 1485 roku a ukończono w 1513.




Został zbudowany według projektu Antonia da Montecavallo i Bramantego (dziedziniec).




Stojąc na roku ulicy del Pellegrino ten ogromny budynek przypomina transatlantyk.




Historia jego zbudowania, a właściwie sfinansowania budowy, zasługuje na uwagę.




Papieżem był wtedy Innocenty VIII.




Jego syn Franceschetto uwielbiał gry hazardowe.




Pewnej nocy przegrał ze swoim kuzynem, kardynałem Rafaellem Riario ogromny majątek – 60 000 skudów.




Wygrana została przeznaczona na budowę siedziby rodu Riarich.




Papież Leon X przeznaczył natomiast ten monumentalny gmach na siedzibę kancelarii papieskiej.




Pałac Kancelaryjny był pierwszym pałacem w Rzymie, który w całości powstał według nowego (ówcześnie) renesansowego stylu.




Niezwykle długą fasadę tworzą: wysoki cokół i dwie kondygnacje z pilastrami nad nimi.




Budowla ma subtelne proporcje: horyzontalny podział na trzy części jest prosty i klarowny.




Rustyka i stosunkowo małe okna parteru mają podkreślać jego funkcję imponującej podstawy dla dwóch wyższych, także rustykowanych kondygnacji.




Kondygnacje pięter zostały jednak potraktowane inaczej.




Piano nobile ma większe okna, a najwyższa kondygnacja po dwa okna w każdym przęśle, a nie jedno duże, jak ta niższa.




Ogromna masa ściany została rozbita zarówno wertykalnie, jak i horyzontalnie przez występy na krańcach fasady, chociaż trzeba przyznać, że są one zbyt małe, by ich efekt był w pełni odczuwalny.




Rozczłonkowanie horyzontalne jest zarówno bardziej efektywne, jak i bardziej subtelne.




Fasadę pałacu zdobia herby Riario i della Rovere (liscie dębowe).